FOCANEGRA

Iron Maiden's gonna get you

2012-02-09T09:36:00.000-08:00

Κανένα μουσικό είδος δεν περιχαρακώθηκε με τόσο βάναυσο τρόπο όσο το heavy metal. Και πράγματι: όσοι ακούνε heavy metal ακούνε μόνο heavy metal και τίποτα άλλο. Όλοι οι υπόλοιποι περιφρονούν το metal ως μουσική για σπυριάρηδες εφήβους με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.

Επιτέλους, κάποια στιγμή και το metal θα πρέπει να πάρει τη θέση που του αναλογεί στην ιστορία της rock μουσικής. Γιατί, προτού στηθούν τα χαρακώματα, το metal αποτελούσε ένα ζωτικό μέρος της, σε άμεση επικοινωνία με τις εκάστοτε μουσικές εξελίξεις.

Κανένα συγκρότημα δεν συμπυκνώνει την ιστορία του metal - και την μοίρα του - όσο οι Iron Maiden. Όποιος έχει μεγαλώσει στην δεκαετία του '80 καταλαβαίνει γιατί μιλάω. Δεν νοούνταν να ακούς metal και να μην προσκυνάς τους Maiden. Γιατί άραγε; Απλά γιατί οι Maiden - εσκεμμένα ή όχι - έθεσαν τα όρια του είδους σε όλα τα επίπεδα: σκληρές κιθάρες + επικές μελωδίες + "καθαρός" ήχος + τερατάκια στα εξώφυλλα + δερμάτινα και μακρύ μαλλί= η μανιέρα μέσα στην οποία το metal απολιθώθηκε και έχασε όλη τη φρεσκάδα και την επαναστατικότητα που το διέκρινε στις αρχές της δεκαετίας του '80. Με τους Maiden το metal αποκόπηκε από τις rock'n'roll καταβολές του και φυσιολογικά εκφυλίστηκε σε ένα αναμάσημα δίχως ουσία.

Για τους λιγότερο μυημένους θα πρέπει να αναφέρω ότι οι Maiden εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του '70 μαζί με δεκάδες άλλα βρετανικά συγκροτήματα - παντελώς άγνωστα στις μέρες μας - ως εκφραστές του νέου κύματος του βρετανικού heavy metal και ως απάντηση στην έκρηξη του punk στο νησί. Απάντηση στο punk - αλλά με άφθονα στοιχεία από αυτό, όσο και αν οι πιστοί μεταλλάδες ορκίζονται για το αντίθετο. Αυτοχρηματοδοτούμενες ηχογραφήσεις - lo-fi ήχος - επίθεση στο κατεστημένο - αλητεία - η πηγή ήταν και εδώ η ίδια - rock'n'roll ρε μουνιά που θα έλεγε κάποιος (εγώ ίσως;)

Δεν προσπαθώ βεβαίως να εξισώσω το punk με το metal, οι διαφορές είναι προφανείς και πασίγνωστες, απλά το χάσμα δεν είναι τόσο αχανές όσο κάποιοι νομίζουν - υπάρχουν και οι θεοί Motorhead να μας το υπενθυμίζουν πάντα αυτό.

Το πρώτο Maiden δισκάκι - ανεξάρτητα από metal ή ξε-metal - είναι ένα αριστούργημα της ροκ μουσικής, από τα αυθεντικότερα και δυνατότερα δείγματα του είδους, μπουνιά στο στομάχι. Και ναι, υπάρχουν οι επικές μελωδίες και οι διπλές κιθάρες αλά Thin Lizzy. Υπάρχει όμως και ένας βρώμικος, lo-fi ήχος. Υπάρχουν στίχοι που υμνούν την αγνή αλητεία (Prowler, Charlotte the Harlot). Υπάρχει ένας εμβληματικός τραγουδιστής - ΚΟΝΤΟΚΟΥΡΕΜΕΝΟΣ - που τραγουδά αλλά και φτύνει τις λέξεις με πάνκικο τρόπο. Και υπάρχει ένας μπασίστας - ο μεγάλος Steve Harris - που παίζει μπροστά από τις κιθάρες μόνο όπως γινόταν τότε στο post-punk. Ναι, οι Maiden είναι το heavy metal, προτού όμως αυτό εκτοξευτεί από τον πλανήτη Γη σε άλλους, δικούς του γαλαξίες.

Σύντομα οι Maiden ξεφορτώθηκαν τον Paul Di Anno - τον τραγουδιστή τους - προσλαμβάνοντας έναν μελωδικότερο και πάνω απ'όλα ΜΑΚΡΥΜΑΛΛΗ αντικαταστάτη. Από τότε ξεκίνησε και η τυποποίησή τους - όχι πως ήταν κακοί αλλά απουσίαζε πλέον η ζωντάνια, ο τσαμπουκάς, το ρίσκο. Τα συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal είτε ξεπουλήθηκαν στις πολυεθνικές - όπως οι Def Leppard, που προτού καταντήσουν μουσική υπόκρουση στον Love FM τσακίζαν κόκαλα με τον ήχο τους http://www.youtube.com/watch?v=xBy1jx5PQxM - είτε επέστρεψαν για δουλειά στις οικοδομές και τα φαστφουντάδικα. Οι Iron Maiden έγιναν εκατομμυριούχοι - το metal πέθανε, τόσο απλά. Θα υπάρχει πάντα όμως ο πρώτος τους δίσκος - όπου στο εξώφυλλο το θρυλικό τερατάκι Eddie εμφανίζεται με punk κόμμωση - να μας θυμίζει το πόσο σπουδαίοι είχαν υπάρξει. Και θα υπάρχουν κομμάτια όπως το ακόλουθο να μας φέρνουν ανατριχίλα, σε όποιο είδος και να τα κατατάσσουμε. Μουσική είναι.

Tindersticks (again and again...)

2012-02-03T15:51:00.000-08:00

Όταν η συζήτηση αφορά τους Tindersticks, δεν έχει κανένα νόημα να προσποιηθώ τον "αντικειμενικό" (ούτως ότι χλιαρός ει, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου, που λέει και κάποια ψυχή): Τους λατρεύω, τους θαυμάζω για τα αριστουργήματα που μας έχουν χαρίσει, τους αγαπάω για τις συναυλίες τους (είναι το συγκρότημα που έχω δει τις περισσότερες φορές ζωντανά).

Επιπλέον, κι αυτό είναι κάτι διαφορετικό και όχι αυτονόητο, τους σέβομαι γιατί άντεξαν την φυσιολογική κάμψη που αναγκαστικά περνά ένα συγκρότημα που υπάρχει και δημιουργεί εδώ και 20 χρόνια (παραπάνω αν συνυπολογίσουμε τους Asphalt Ribbons) χωρίς να διαλυθούν ή να ευτελιστούν. Και επανήλθαν από το 2008 και είναι πάλι εδώ, τώρα, όχι σαν ανάμνηση περασμένων μεγαλείων, όχι σαν ξεδοντιασμένα λιοντάρια ή "επασύνδεση" αρπαχτής, αλλά ως καλλιτέχνες που έχουν να πουν κάτι σημαντικό.

Είμαι στο τρίτο άκουσμα του "The Something Rain" (κυκλοφορεί από την Lucky Dog, την Constellation και την City Slang σε λίγες μέρες) και ξέρω ήδη ότι είναι όλα εδώ: το Chocolate που ανοίγει τον δίσκο είναι η συνέχεια του My Sister, το Frozen Autumn σε πιάνει με τη μία, ο Terry Edwards κάνει τις ενορχηστρώσεις, ο David Kitt επιστρέφει και στη σύνθεση (στο Frozen, μαζί με τον Stuart)...

Μουσική για την ψυχή. All is not lost.

2012-01-31T22:43:00.000-08:00

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που αναρωτιέσαι πως αντέχουν τον εαυτό τους: με άφθονο ναρκισσισμό ίσως, με πολλά ναρκωτικά, με αμέτρητες εναλλαγές συντρόφων. Η καθημερινότητά τους. Άλλοι απανθρακώνονται μέσα στις φλόγες και άλλοι αφήνουν τη φωτιά να περάσει από μέσα τους, επιστρέφοντάς την μέσα στον κόσμο. Όχι χωρίς κόστος.

Για τον Miles Davis ότι και να ειπωθεί είναι εξ’αρχής λίγο, ελάχιστο. Και δεν προτίθεμαι να μιλήσω για τη σημασία του για την μουσική, την τέχνη καλύτερα, του 20ου αιώνα. Ακούω μονάχα τις δουλειές του από την πενταετία 1970-75 και αναρωτιέμαι ποια σκοτεινή και απόκοσμη οντότητα μπορεί να τον είχε επισκεφτεί ή κατοικήσει.

Πενηντάρης, έχοντας ήδη γράψει τα μεγάλα του αριστουργήματα – από το Birth of the Cool στο Milestones, από το Kind of Blue στο Bitches Brew – δεν υπάρχει πια κορυφή που να μην έχει κατακτηθεί. Και έτσι αφήνεται στις μεγάλες πνοές που συγκλονίζουν τα θεμέλια της ύπαρξης – είναι η επιστροφή στο χώμα, στην μητέρα Αφρική, στη Ζούγκλα. Το παίξιμό του δεν χαρακτηρίζεται από πάθος αλλά από μένος – κάτι που δεν μπορεί να χωρέσει στον πολιτισμό μας και τις αστείες συμβάσεις του.

Χαρακτηριστικό είναι το solo του στο What I say από το Live Evil του 1971 (αρχίζει στο 3 λεπτό περίπου για τους πιο βιαστικούς). Η ένταση ξεπερνά τα όρια του σώματος – νομίζεις πως αν συνεχίζει να παίζει έτσι θα αρχίσουν να ξεκολλάνε κομμάτια σάρκας από πάνω του. Οι υπόλοιποι μουσικοί συμπαρασύρονται και αυτοί από το ξέφρενο όργιο του Αρχηγού και προσφέρουν ως θυσία ότι πιο βαθύ και αληθινό έχουν. Το αποτέλεσμα είναι μία από τις δυνατότερες ζωντανές ηχογραφήσεις όλων των εποχών – ανεξαρτήτως είδους μουσικής.

Δεν ήταν απλά μια τυχαία βραδιά. Ας ακούσει κανείς τις άλλες ζωντανές ηχογραφήσεις αυτής της περιόδου ή τα αριστουργηματικά A Tribute to Jack Johnson, On the Corner κλπ. Ο Miles φυσάει την τρομπέτα του με την ίδια ένταση συνεχώς. Ακατάπαυστος, ακατάβλητος, ένκαβλος. Το ανοικτό σώμα προσκαλεί και υποδέχεται την φωτιά που κατακαίει τα σύμπαντα. Με οποιοδήποτε κόστος.

Planet Caravan

2012-01-17T08:35:00.000-08:00

Αν ήμουν καθηγητής μαθηματικών, θα ξεκινούσα κάπως έτσι:

Geezer Butler + Ozzy Osbourne + Leslie Speaker = Planet Caravan

Planet Caravan + 7 (ακόμη τραγούδια) = Paranoid = Metal

Δεν θα πιάσω να αναλύσω το άλμπουμ, όχι μόνο επειδή το έχουν αναλάβει ήδη τα τζιμάνια του Rolling Stone και το έχουν συμπεριλάβει στα 500 καλύτερα όλων των εποχών, αλλά και επειδή δεν την κατέχω την metal σκηνή, παρόλου που θεωρώ τους μουσικούς της συγκεκριμένης σκηνής, τεχνικά, πολλά επίπεδα πιο πάνω από κάθε άλλης σκηνής (ίσως με εξαίρεση τους μουσικούς της τζαζ).

Είμαι από αυτούς που στο ερώτημα – κιθαρίστας ή ντράμερ;- θα απαντούσα με την μια –ο ΝΤΡΑΜΕΡ ο ΝΤΡΑΜΕΡ- και ναι είμαι και από αυτούς που όταν ακούνε τραγούδια σε μπαρ,συναυλίες, παίζω πάντα με τις φανταστικές μου μπαγκέτες και βαράω τον ρυθμό στα σύννεφα καπνού των τσιγάρων. Έλα όμως που κάθε φορά που ακούω το Planet Caravan, φίλε μου θα έδινα τα πάντα για να το γρατζουνίσω σε μια κιθάρα.

Για να πω και την ντροπή μου, το κομμάτι το άκουσα για πρώτη φορά από τους Pantera και πίστευα πως ήταν δικό τους, μέχρι να το ακούσω στην σειρά Late Night Tales με επιλογές των AIR.

Το παραπάνω θέμα μου έσκασε όταν είδα το παρακάτω βίντεο…

Planet Caravan

Sam Rivers R.I.P.

2012-01-08T13:22:00.000-08:00

Με την έλευση του 2012 καιρός να διαλυθούν δύο μύθοι: πρώτον, δεν ακούω μόνο ηλεκτρικές κιθάρες (υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες το επόμενο κείμενο να είναι πάνω στα κουαρτέτα του Bela Bartok). Δεύτερον, δεν πέθαναν όλοι οι μεγάλοι της jazz σε μικρή ηλικία και από υπερβολική δόση πρέζας. Ο σαξοφωνίστας - φλαουτίστας Sammy Rivers για παράδειγμα μας άφησε στις 26 Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους, σε ηλικία 88 ετών. Όχι από ναρκωτικά. Και ήταν ένας από τους μεγάλους.

Ο Rivers υπήρξε καταλύτης στη διαμόρφωση του ιδιώματος της free jazz, όντας από τους πρώτους jazzmen που έσπρωξαν τους παραδοσιακούς κανόνες της jazz στα όρια τους. Χωρίς ωστόσο να τους καταργεί. Χωρίς να εκτρέπεται στο χάος. Διατηρώντας το μέτρο, την αρμονία. Το αποτέλεσμα ακούγεται κάπως έτσι: μελίρρυτος κακοφωνία.

Αλλά βέβαια στην jazz δεν αρκούν μόνο οι προθέσεις, τα μεγαλόπνοα σχέδια, οι εμπνεύσεις. Η jazz δεν είναι μουσική που γράφεται στο χαρτί, αλλά μουσική που παίζεται, που βιώνεται, μουσική-βίωμα. Ο Rivers είχε την τύχη να παίζει με τους καλύτερους (Hubbard, R. Carter, J. Byard, Hancock, T. Williams κ.λπ., κ.λπ.). Και ήταν και ο ίδιος ένας από τους καλύτερους, φυσώντας τα πνευστά του με τρόπο μοναδικό και αναγνωρίσιμο, με πάθος και με μέτρο. Ας τον ακούσουμε στο αριστουργηματικό Catta του Bobby Hutcherson: το σόλο του ανοιγοκλείνει σαν βεντάλια – μια έξω με ορμή στη φούρια της ζωής – μια μέσα με ευαισθησία στο κέντρο της σιωπής. Όχι τόσο εντυπωσιακό όσο το ξεσάλωμα του Hubbard στην τρομπέτα που ακολουθεί αλλά εξίσου όμορφο και αποτελεσματικό.

Και αν τα φιλαράκια του Sam Rivers στον ουρανό μπορεί να τον επιπλήττουν που άργησε τόσο να τους συναντήσει, νομίζω πως δικαιούται να τους απαντήσει πως εκείνοι ήταν που έφυγαν τόσο πολύ νωρίς.

Michael Kiwanuka

2012-01-05T16:38:00.000-08:00

Ολα ξεκίνησαν την στιγμή που μπούκαρα με φόρα στο αγαπημένο μου δισκάδικο Rock N’ Roll Circus.

-Έχουμε κανα καλό 10”;

- Ναι φέραμε το I’m Getting Ready από τον Michael Kiwanuka

-Τι φάση;

-Λίγο Terry Callier, λίγο Van Morrison και λίγο από Bill Withers

- Βάλτο σε μια σακούλα.

Μου πήρε περίπου λίγα λεπτά για να ξεχωρίσω και να κολλήσω με το «Any Day Will Do Fine” και άλλα 30 λεπτά για να προχωρήσω στις άλλες δυο κομματάρες του EP «I’m Getting Ready» και «I Need You By My Side». Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες και αντιγραφές από το wiki ούτε θα σου πω ότι άνοιγε την 2011 περιοδεία της Adele για να ψαρώσεις. Θα σου πω μόνο πως το πρώτο EP που κυκλοφόρησε στα τέλη Μαρτίου του 2011 αυτή την στιγμή το βρίσκεις στο discogs από 80£ και πάνω (limited edition) και ναι το χτύπησα γιατί μπορεί να μην έχω πολλούς εθισμούς αλλά σε κάτι τέτοια είμαι το χειρότερο junkie που έχεις δεί.

Άκουσε το «Tell Me A Tale» για να καταλάβεις και πως προβλέπω να την παθαίνει και ο Ip Christ όταν θα έρθει η παραγγελία..

Ανασκο-λο-πηση;

2012-01-01T11:18:00.000-08:00

«Έχεις που έχεις κάνα μήνα να γράψεις, φτιάξε τουλάχιστον μια λίστα. Δεν βλέπεις ο Enzian τι γρήγορα που τη σκάρωσε;» Η γλυκιά φωνή του Freakastaire ήταν κακός οιωνός, δεν είναι καιροί να χάσουμε και τη δουλειά μας...

Κι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Αρρωσταίνω με τις λίστες. Είναι μια βίαιη απόπειρα κατάργησης της πολυπλοκότητας της ζωής, μια μάταιη χίμαιρα ταξινόμησης της χαοτικής (μουσικής και όχι μόνο) ύπαρξης που με παραλύει. Και εξηγούμαι:

Η αρχή της απροσδιοριστίας. Όταν έχουμε κάποιες εκατοντάδες gigabytes που δεν έχουμε ακούσει, όταν κυκλοφορούν χιλιάδες δίσκοι κάθε χρόνο, χώρια το bandcamp και το soundcloud, τι είδους «καλύτερα» είναι αυτά που θα βάλω στη λίστα μου, όταν αύριο κιόλας μπορεί να ανακαλύψω ή να προσέξω κάτι που θα έπρεπε δικαιωματικά να βρίσκεται πολύ ψηλά, αν όχι στην κορυφή της λίστας; Επιπλέον, κάθε μεγάλος μουσικός δημιουργεί τους προγόνους του, ενώ επόμενα βήματα ακόμα και του ίδιου καλλιτέχνη μπορούν να εξηγήσουν ή να φωτίσουν διαφορετικά τα προηγούμενα. Και πολύ συχνά οι πραγματικά μεγάλοι δίσκοι της χρονιάς μάς ξεφεύγουν. Σε πόσες λίστες είχαν μπει ο Zappa, ο Beefheart, ο Drake, οι Can ή οι Swans;

Η αρχή της σχετικότητας. Με το χέρι στην καρδιά, πόσους από τους δίσκους του 2007 ή του 2009 ξαναβάζουμε να ακούσουμε; Αυτό έχει να κάνει τόσο με τον τρόπο που καταναλώνεται πλέον η μουσική όσο και με το γεγονός ότι βγαίνει πολλή καλή μουσική αλλά σπάνια πολύ καλή μουσική. Κι έπειτα, δεν είναι όλες οι μουσικές για όλες τις ώρες. «Άλλα μου λες με τον καφέ κι άλλα με το κρασί» που λέει κι ο ποιητής. Για παράδειγμα, αριστούργημα ο δίσκος του Josh T. Pearson και μπράβο στο παλικάρι, αλλά μακράν ημών. Κάνει τους Red House Painters και τη Nico (και πολλούς άλλους) να ακούγονται σα μουσική για παιδικό πάρτυ. Αν χρειαστεί να τον ξανακούσω, θα σημαίνει ότι τα πράγματα είναι πάρα πολύ άσχημα... Επίσης, το αριστουργηματικό «Jeguol Naw Betwa» του Mahmoud Ahmed που κυκλοφόρησε το 2011 η Mississippi Records τυπικά είναι επανέκδοση από το 1978, όλοι όμως εκτός Addis Ababa το ακούσαμε τώρα για πρώτη φορά...

Ο πληθωρισμός. Και κάπως έτσι οδηγούμαστε στις ετικέτες, τις υποκατηγορίες, τα υποσύνολα. «Οι 150 καλύτεροι δίσκοι του 2011», «τα 10 must must must τραγούδια της ημέρας», «οι κορυφαίες ambient drone / post glitch hop κυκλοφορίες» και δεν συμμαζεύεται, κυριολεκτικά.

«Εντάξει ρε φίλε, μη μας πρήζεις, φτιάξε μια λίστα με τους δίσκους του 2011 που άκουσες εσύ και θεωρείς τώρα καλύτερους κι άσε τα υπόλοιπα για την ιστορία». Σωστό κι αυτό. Υποπτεύομαι ότι οι περισσότεροι έχουν σταματήσει να διαβάζουν αυτό το παραλήρημα προ πολλού, οπότε ας το κλείνουμε:

Γενικά συμφωνώ με τις επιλογές του Enzian, ακόμη και με αυτούς που λέει ότι μπορεί να αδίκησε (π.χ. Atlas Sound). Οι δίσκοι της PJ Harvey, του Kurt Vile και του Bill Callahan δεν μπορούν να λείπουν ούτε από τη λίστα του σουπερμάρκετ. Θα πρόσθετα τους Wilco γιατί είναι οι Wilco, τους War On Drugs του σπουδαίου συνοδοιπόρου του Kurt Vile Adam Granduciel, τους Woods και τους Oh Sees, τον Sandro Perri, τον Jonathan Wilson κι ας τον σπρώχνει το Uncut, αρκετές κυκλοφορίες της Sacred Bones και τους Mogwai, Tom Waits και M83 γιατί είναι δύσκολο να συνεχίζεις σε υψηλό επίπεδο τόσα χρόνια μετά.

Από τις μουσικές που δεν ακούω πολύ, αλλά που είναι ξεκάθαρα κυκλοφορίες του 2011 (ενώ ο Callahan ή ο Bon Iver είναι, ας πούμε, άχρονοι) ξεχωρίζω τον Caretaker, τους Aethenor, τους Prurient, τον Kuedo, τον Oneohtrix και μερικά ακόμη που μπορούμε να παρουσιάσουμε και εδώ.

Επίσης, το 2011 ήταν σίγουρα μια χρονιά για τις γυναίκες. Μαζί με την PJ, την Anna Calvi και τη Lykke Li, υπάρχει η Julianna Barwick, η Julia Kent, η Grouper, η Evangelista, η Zola Jesus, η Chelsea Wolfe, η Ela Orleans, η Maria Minerva…

Τέλος, αυτό που μάλλον θα κρατήσω, είναι ότι το 2011 ήταν για μένα η χρονιά των γερόλυκων, των μουσικών με τα πάρα πολλά ένσημα που δεν έχουν τίποτε να αποδείξουν και έβγαλαν δίσκους που δεν θα μπουν σε καμία λίστα με τις 10 καλύτερες κυκλοφορίες του 2011, αλλά παίζουν άνετα για μένα στην First Division και που ξέρω ότι θα ξανακούσω πολλές φορές και μέσα στο 2012. Είναι, ιδίως, ο Phil Wilson (God Bless Jim Kennedy), o D. Charles Speer (Arghiledes), ο J. Mascis (Several Shades Of Why), ο Stephen Malkmus (Mirror Traffic), ο Matt Elliott (Broken Man), οι Bats (Free All The Monsters), οι Jayhawks (Mockingbird Time) και οι Feelies (Here Before).

Καλή χρονιά!

Enzian's list

2011-12-23T01:03:00.000-08:00

Tα καλύτερα μου για το 2011:

10. Lou Reed and Metallica – Lulu. Γιατί όταν σε 20 χρόνια θα ανακαλυφθεί αυτό το «χαμένο αριστούργημα» μόνο εγώ θα το έχω στις λίστες μου.

9. Real Estate – Days. Γιατί το φθινόπωρο μπορεί να είναι ένα παρατεταμένο καλοκαίρι παρά μια εισαγωγή στο χειμώνα.

8. Shakey Graves – Roll the Bones. Γιατί ο τύπος είναι από το Austin. Και ο δίσκος του είναι ό,τι πιο αυθεντικό άκουσα φέτος.

7. Fleet Foxes – Helplessness Blues. Γιατί ανταπεξήλθαν στις τεράστιες προσδοκίες χωρίς να ακολουθήσουν την πεπατημένη.

6. Radiohead – King of Limbs. Γιατί είναι ο καλύτερος δίσκος τους εδώ και μια δεκαετία. Απλά πράγματα.

5. Kurt Vile – Smoke Ring for my Hallo. Γιατί ανεβαίνει τα σκαλοπάτια δέκα-δέκα. Γιατί η φωνή του είναι μοναδική. Γιατί είναι μαλλιάς – πρωτίστως.

4. Girls – Father, Son, Holy Ghost. Γιατί συνδυάζουν εξυπνάδα και ευαισθησία. Γιατί αξιοποιούν την πιο πλούσια δεκαετία του ροκ, τα 70’ς. Γιατί γράφουν ερωτικά τραγούδια με τίτλο Vomit.

και πάμε στο βαρύ πυροβολικό, ισοβαθμία ουσιαστικά:

3. Bill Callahan – Apocalypse. Γιατί – επιτέλους – είναι ο σημαντικότερος singer/songwriter της τελευταίας 15ετίας. Ό,τι λένε οι λέξεις – και singer και songwriter.

2. P.J. Harvey – Let England Shake. Γιατί επανιδρύει τον εαυτό της στα γεράματα. Γιατί δεν έχει σταματήσει να μας εκπλήσσει. Γιατί είναι ΘΕΑ.

1. Bon Iver – Bon Iver. Γιατί σε μια εποχής ρηχότητας επιλέγει το βάθος. Γιατί σε μια εποχή ταχύτητας σε υποχρεώνει να σταθείς και να ακούσεις. Γιατί τολμάει – οι πιο ριψοκίνδυνες και ευρηματικές ενορχηστρώσεις σε φετινό δίσκο.

Έμειναν έξω, όχι απαραίτητα δίκαια, οι: Anne Calvi, Richmond Fontaine, Atlas Sound, Battles, Fergus and Geronimo, Dirty Beaches, Dodos, Crystal Stilts, Iron and Wine, Moon Duo, White Denim.

καλό 2012

Real Estate - Days (2011)

2011-12-20T13:14:00.000-08:00

Πότε πρόλαβαν οι Real Estate να εξελιχθούν σε αρχετυπικό indie συγκρότημα δεν ξέρω. Αλλά είναι όλα εδώ: το nerdy ίματζ, τα ψιθυριστά φωνητικά, οι απαλές κιθάρες χωρίς παραμόρφωση, οι νοσταλγικοί στίχοι. Τους ακούς και σκέφτεσαι πως σίγουρα είναι το καινούριο αγαπημένο συγκρότημα του Wes Anderson.

Ο δεύτερος δίσκος τους Days δεν έχει τις μεγάλες στιγμές του ντεμπούτου τους, και αυτό μπορεί να ξενίσει τους φίλους τους – δεν παίζει Beach Comber. Ακούγεται όμως απνευστί και εθιστικά, σαν μια ενιαία πρόταση σταθερά υψηλής ποιότητας, σαν ένα κομμάτι φθινοπωρινής μελαγχολίας που μυρίζει αρμύρα, τώρα που το καλοκαίρι τελείωσε και περπατάμε στην αμμουδιά τυλιγμένοι με τα μπουφάν μας και ο παγερός χειμώνας δεν θα αργήσει – τα μπλουζ του New Jersey.

Ίσως και οι Real Estate να γίνονται δέσμιοι της μουσικής τους πρότασης και το αποτέλεσμα να ακούγεται κάποιες φορές επίπεδο. Από την άλλη, έχουν μια μουσική πρόταση, απόλυτα διακριτή και ιδιόμορφη: είναι κυρίως οι κιθάρες του Ducktails που την εκφράζουν, αναγνωρίσιμες στο δευτερόλεπτο. Όχι μικρό επίτευγμα σε μια εποχή και σε ένα μουσικό όργανο όπου έχουν ήδη παιχτεί όλα.

Και στην τελική κατεβάζεις το παράθυρο του αυτοκινήτου, τυλιγμένος με το μπουφάν σου, και προσπαθείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου πως είναι ακόμη καλοκαίρι. Και ξαναβάζεις το Days από την αρχή. Και κατευθύνεσαι προς τη θάλασσα – τα μπλουζ της Αθήνας. Είναι μικρός ο κόσμος μας.

Drummerworld

2011-12-04T14:03:00.000-08:00

Όπως και στον αθλητισμό έτσι και στη μουσική τα μεγάλα αστέρια έχουν προ πολλού σταματήσει να υπάρχουν. Υπερπαίκτης ο Διαμαντίδης, αλλά τον βάζεις δίπλα στον Γκάλη; 40 γκολ το χρόνο βάζει ο Ρονάλντο, πιάνει μία μπροστά στον Τζορτζ Μπεστ; Υπάρχουν και εξαιρέσεις αλλά στις μέρες – όσο καλή μουσική και να γίνεται – η ατομική αξία έχει αφανιστεί.

Σήμερα γράφω για αυτή την ατομική αξία στα ντραμς και υποχρεωτικά πηγαίνω 30 με 40 χρόνια πίσω. Τρία μουσικά δείγματα όπου το παίξιμο των ντραμς απογειώνει το μουσικό κομμάτι, χάρις στην προσωπική ιδιοφυΐα των αντίστοιχων ντραμέρηδων.

Και ξεκινάω με τους Can και το Vitamin C.

Πολλά σούρνουμε στους Γερμανούς τελευταία, αλλά χαλάλι τους άμα βγάζουν τέτοιες γκρουπάρες. Το κομμάτι είναι αριστούργημα ούτως ή άλλως, το παίξιμο όμως του κύριου Liebezeit είναι από άλλο πλανήτη.

Ούτε rock μπορείς να το πεις ούτε jazz, πρόκειται για προσωπικό μουσικό ιδίωμα για το οποίο θα έπρεπε να διεκδικήσει ευρεσιτεχνία. Και αφήνω στην άκρη τον πεντακάθαρο ήχο και τις συνεχείς και εντελώς απρόβλεπτες αλλαγές στο ρυθμό: αυτό που με συγκινεί πρώτιστα είναι οι εναλλαγές στο piano και το forte, στα σιγανά και στα δυνατά, στο πως καταμερίζει μέσα στο κομμάτι την ένταση του ήχου του. Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί ηχητικές αποχρώσεις εφάμιλλες ενός ζωγράφου, αποχρώσεις που αποτελούν το θεμέλιο της μουσικής των Can.

Και συνεχίζω με τους Police και τον ανεπανάληπτο Stewart Copeland.

Θα μπορούσα να φανταστώ τους Police ακόμη και χωρίς τον Sting (που λέει ο λόγος) αλλά όχι χωρίς τον Copeland. Ας ακούσουμε για ακόμη μια φορά ένα κομμάτι που έχουμε ακούσει 732 φορές, το Message in a Bottle για παράδειγμα, ένα τραγούδι που το ξέρουμε απ’ έξω. Ας προσέξουμε τα τύμπανα: ξέρεις πότε θα βαρέσει το ταμπούρο; όχι. Και δεν θα το βαρέσει μόνο του, θα το βαρέσει με το πιατίνι. Και τώρα παίζει πάνω στα toms, αλλά και αυτό το είχες ξεχάσει. Ναι, τώρα θα βαρέσει το πιατίνι, το θυμάσαι αυτό, αλλά θα χτυπήσει το ride και όχι το crash που όλοι οι ντράμερ του γαλαξία μας θα χτυπούσαν. Ο άνθρωπος είναι ο μάγος του απροσδόκητου, κάθε βίδα του kit του έχει την προσωπική της αξία, κάθε χτύπημά του πάνω στα τύμπανα σημαίνει και κάτι. Και κάποιος μπορεί να πει πως υπάρχουν άφθονοι ντράμερ στη jazz που παίζουν με αυτό τον ιδιόμορφο τρόπο. Συμφωνώ, αλλά κανείς τους δεν έχει ενσωματώσει αυτό το παίξιμο στις απαιτήσεις ενός ροκ ή ποπ τραγουδιού χωρίς να ακούγεται παράταιρος. Και εδώ έγκειται η μεγαλοφυΐα του Copeland.

Και τελειώνω με John Bonham.

Τον ξέρουμε όλοι, είναι ο κλασικός ροκ ντράμερ που παίζει δυνατότερα από όλους και παίζει τις κάλτσες του και σολάρει 10 λεπτά στο Moby Dick με απίστευτη ταχύτητα. Εγώ όμως δεν διαλέγω το Moby Dick ή το Achilles Last Stand – όπου τα «σπάει» όπως κανείς άλλος ποτέ. Διαλέγω το Kashmir, που τα τύμπανά του μπορώ να τα παίξω και εγώ (πάλι που λέει ο λόγος). Και όμως αυτή η απλότητα, αυτή η συσσωρευμένη, ανέκφραστη ένταση στο παίξιμο – που βρίσκει διέξοδο μόνο σε ελάχιστες στιγμές – προσδίδουν στο κομμάτι τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Ήλιος και άμμος, η έρημος, ο άνθρωπος που διαβαίνει την έρημο – ο Bonham εκφράζει την βαθύτερη ουσία της μουσικής και των στίχων του Kashmir με το απέριττο, δωρικό παίξιμό του, την εκφράζει και την υποστηρίζει ταυτόχρονα. Χαίρομαι ιδιαίτερα που μετά από τόσα χρόνια βρήκα στο ίντερνετ την επιβεβαίωση του ισχυρισμού μου από τον ίδιο τον Robert Plant: «είναι αυτά που δεν έπαιξε (ο Βonham) που έκαναν το τραγούδι να λειτουργήσει».

Διάλεξα να παρουσιάσω τρεις πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους ντράμερ, που ωστόσο μοιράζονταν ένα κοινό μυστικό: πως αν τα κρουστά παράγουν ήχο και αν η μουσική είναι ήχος τότε τα κρουστά μπορούν να παράγουν μουσική. Απεριόριστο respect και στους τρεις.

Supertramp - School (Crime of the Century, 1974)

2011-12-01T13:46:00.000-08:00

Κάποιες φορές στην τέχνη – μάλλον στο διάολο η τέχνη, στην δημιουργική έκφραση θέλω να πω – συνεργάζονται όλα για να αποδώσουν την τελειότητα. Μας αρέσει να αποδίδουμε το αποτέλεσμα στη διάνοια εξαιρετικών, υπερανθρώπινων οντοτήτων. Στην πραγματικότητα πολλά συμβαίνουν ερήμην του δημιουργού. Ανοικτότητα χρειάζεται – να ακούσεις την μουσική που ήδη υπάρχει, να την ανακαλύψεις. Και αποφασιστικότητα. Και πάθος – κάτι που τέλος πάντων ζεσταίνει την περιοχή ανάμεσα στη λεκάνη και το στήθος.

Άκουσα πρόσφατα τυχαία στο ραδιόφωνο το School των Supertramp – δύο φορές σε 3 μέρες. Δεν τους έχω και σε καμία τεράστια υπόληψη. Έχουν έναν εκπληκτικό πρώτο δίσκο, εντελώς παραγνωρισμένο, από τα διαμάντια του βορειοαμερικάνικου progressive rock των 70’ς. Σιγά-σιγά ακολούθησαν και αυτοί την μοίρα των συνοιδοπόρων τους – Kansas, Journey, Styx κλπ – και απορροφήθηκαν ολοκληρωτικά από τις απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας και του mainstream. Υπάρχουν όμως διάσπαρτες στιγμές στη δισκογραφία τους που απορείς από πού μπορεί να έχει έρθει τόση έμπνευση.

Πόσα αμέτρητα rock’n’roll τραγούδια για γκόμενες, για κραιπάλες, για βία, για χαμένους έρωτες. Και πόσα ελάχιστα για την παιδική ηλικία. Και είναι τόση η δύναμη της παιδικής ψυχής που κοιμάται μέσα σε όλους μας, που αυτή η δύναμη νομίζω πως επέτρεψε στο θαύμα της τελειότητας να συμβεί.

Γιατί ακούς τη μοναχική φυσαρμόνικα στην αρχή του School και σε χτυπάει κατευθείαν στο στήθος. Και έρχονται με τον ήχο της όλες οι ατελείωτες ώρες που περνούσες σαν παιδί μόνος σου σε κάποιο δωμάτιο, όλη η μοναξιά του παιδιού, είχες δεν είχες αδέρφια. Και ακούς τις στριγγλιές των παιδιών που παίζουν έξω. Και είσαι full of doubt.

Θέλεις να παίξεις και δεν σε αφήνουν. Και έρχεται το πιάνο στη μέση του τραγουδιού και χορεύεις μόνος σου στο δωμάτιο. Και δεν ξέρεις αν είσαι υπέρμετρα χαρούμενος ή υπέρμετρα λυπημένος. Γιατί είσαι και τα δύο, γιατί μπορείς να είσαι και τα δύο, και η μουσική στο επιβεβαιώνει αυτό. Το ξέρεις μέσα σου και η μουσική σου το θυμίζει.

Το School ανοίγει τον τρίτο δίσκο των Supertramp, Crime of the Century. Eίναι ένας πραγματικά πολύ καλός δίσκος, ούτε μια στιγμή του όμως δεν πλησιάζει το μεγαλείο του School. Η παιδική ψυχή μίλησε εκεί. Αλλά αρκεί μια φορά να μιλήσει και επιτέλους να ακουστεί για να αλλάξουν όλα.

Guest Mixtape by Bad Spencer

2011-11-20T14:19:00.000-08:00

We proudly present @The_Spenc aka Dj Bad Spencer from Yid!!Sid!!

The Spenc For Focanegra -Guest Mix- by Focanegra on Mixcloud

R.I.P.: Jackie Leven (1950 - 2011)

2011-11-16T14:11:00.000-08:00

Κανονικά, αυτό θα ήταν το δεύτερο post στην ενότητα των φίλων και θα αφορούσε τη φιλία του Jackie Leven με τον Ian Rankin και το σχετικό cd. Κανονικά, θα μιλούσα για ένα γνήσιο ροκά που ξέρει να επιβιώνει από πολύ δύσκολες καταστάσεις (ηρωίνη και μια απόπειρα στραγγαλισμού που τον άφησε χωρίς φωνή για δυο χρόνια...) και έχει βγάλει πάνω από είκοσι κατά βάση εξαιρετικούς δίσκους (ως Jackie Leven και ως Sir Vincent Lone) μετά τη διάλυση του συγκροτήματός του (των Doll By Doll, χωριστό και σημαντικό κεφάλαιο στο οποίο αξίζει να επανέλθουμε).

Κανονικά... αλλά μας πρόλαβε και πέθανε προχθές από καρκίνο στα πνευμόνια. Μισός Ιρλανδός και μισός τσιγγάνος στην καταγωγή, βέρος Σκωτσέζος στην καρδιά (σ’ αυτό υπάρχει αντιστοιχία με τον τεράστιο και επίσης μακαρίτη Lynott), μεγάλωσε δύσκολα στο βασίλειο του Fife (λίγο έξω από το Εδιμβούργο, πατρίδα του Ian Rankin και του ήρωά του John Rebus) και έβγαλε τον πρώτο δίσκο του (“Control”) ως John St Field το 1975. Το 1977 έφτιαξε τους Doll By Doll, μια υπέροχη μπάντα εκτός τόπου και χρόνου για την εποχή εκείνη όπου οι ευαισθησίες και τα ψυχεδελικά ακούσματα δεν ήταν προσόν. Διαλύθηκαν το 1982 μετά από τέσσερις δίσκους και ουσιαστικά επέστρεψε στη μουσική μετά από πολλές περιπέτειες το 1994, οπότε και ξεκίνησε να ηχογραφεί στην Cooking Vinyl. Είχε εξαιρετικούς όσο και πολύ ιδιαίτερους στίχους στα τραγούδια του και τίτλους που θα ζήλευε και ο Roy Harper, όπως τα «Sexual Loneliness Of Jesus Christ» και «Standing In Another Man’s Rain».

Ακολουθούν μερικά βίντεο από το Youtube με την υπόσχεση να επιστρέψω:

Όπως είπε και ο ίδιος, the mystery of love is greater than the mystery of death.

Friends #1: Steve Wynn and George Pelecanos (2006)

2011-11-08T14:26:00.000-08:00

Οι κυβερνήσεις πέφτουν, μα η φιλία μένει. Μικρή παράφραση, μεγάλη αλήθεια. Οι φίλοι αποκαλύπτουν πρώτα απ’ όλα τους εαυτούς μας σε εμάς τους ίδιους. Κι όταν τα βήματά μας στην άμμο μπλέκονται και γίνονται αξεδιάλυτα, όταν ανακαλύπτουμε εκλεκτικές (και μη προφανείς) συγγένειες, φωτιζόμαστε εντός, και πάμε και λίγο παραπέρα.

Μια μικρή εισαγωγή για ένα μεγάλο θέμα. Σ’ αυτό και σε κάποια επόμενα posts θα προσπαθήσω να δείξω μερικά παραδείγματα.

Τα τραγούδια του Steve Wynn μετά τους Dream Syndicate ήταν ούτως ή άλλως noir ιστορίες βουτηγμένες στις πιο καλές παραδόσεις της αμερικανικής μουσικής, ενώ ο George Pelecanos ήταν γνωστός σε όποιον ασχολείται με την αστυνομική λογοτεχνία πριν ο ίδιος περάσει (και) στην τηλεόραση με το Wire και το Trane.

Ο Steve και ο George ήταν ήδη φίλοι όταν ο Pelecanos έγραψε τους στίχους για το «Cindy It Was Always You», ένα από τα πιο ωραία κομμάτια του «...Tick …Tick …Tick» (2005) του Wynn. Λίγο καιρό μετά, το 2006, ο Pelecanos έβγαζε άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο του, το «Night Gardener», οπότε ο Wynn ανταπέδωσε τη «χάρη», αυτοσχεδιάζοντας στην κιθάρα του ενώ ο Pelecanos διάβαζε ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο. Τα δυο κομμάτια αυτά, μαζί με το Freak Star από τον ίδιο δίσκο κυκλοφόρησαν το 2006 σε ένα cd που βγήκε σε περιορισμένα (2000) αντίτυπα για να προωθήσει, υποτίθεται, το βιβλίο.

Kurt Vile CDRs #3 - 4 Songs From Drama Syn (2005)

2011-10-28T09:23:00.000-07:00

Χαθήκαμε... Τέλος πάντων, αρκετά με τα κουρέματα, ας μιλήσουν και οι μαλλιάδες: Άλλο ένα σπιτικό cdr από τον κύριο Kurt Vile, με τους τίτλους γραμμένους με μαρκαδόρο πάνω σε εξώφυλλο του trial & error που του είχε ξεμείνει και αυτοσχέδιες ζωγραφιές στο δισκάκι.

Τα τρία από τα τέσσερα κομμάτια που έχουμε εδώ βγήκαν τελικά στο Childish Prodigy το 2009, ενώ απ’ έξω έμεινε το kraut, χαρακτηριστικό για τα ακούσματα και τις αναζητήσεις του. Κιθάρα, αγάπη και μαλλιά.

Wilco - The Whole Love (2011)

2011-10-27T02:28:00.000-07:00

Το γιατί οι Wilco δεν έχουν καθόλου κοινό στην Ελλάδα δεν το έχω καταλάβει (στην Αμερική είναι και εμπορικά τεράστιοι). Μάλλον φταίει η γενικευμένη απέχθεια του Έλληνα προς την country μουσική ή προς οτιδήποτε δανείζεται στοιχεία από εκεί. Για μένα οι Wilco είναι ένα από τα πολύ ελάχιστα συγκροτήματα της τελευταίας 15ετίας που θα μείνουν στην ιστορία της μουσικής - και για την ποιότητα της γραφής τους και για την διάρκειά τους και για την πρωτοποριακότητα τους: οι Wilco επανασπροσδιόρισαν την americana, παντρεύοντας την blues/country παράδοση με ήχους art-rock, kraut και ψυχεδέλειας, ένας συνδυασμός μοναδικός.

Δυστυχώς όμως το τελευταίο τους LP είναι η πρώτη τους αστοχία εδώ και πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να εντοπίσω εύκολα το γιατί: και στην σωστή κατεύθυνση κινείται – μακριά από τo mainstream του προηγούμενου ομώνυμου δίσκου τους – και τα κομμάτια καλά είναι και το παίξιμο και οι ενορχηστρώσεις άψογα όπως πάντα. Κάτι όμως λείπει, είναι η φρεσκάδα που έχουν σε όλες τις προηγούμενες δουλειές τους, το απρόβλεπτο, πολλά από τα τραγούδια ακούγονται σαν αναμασήματα από προηγούμενες δουλειές τους. Αν ακούσει κάποιος καθαρά μουσικά το δίσκο, δεν χωράει αμφιβολία, όλα είναι στη θέση τους. Αλλά από τους Wilco περιμένει κανείς περισσότερα – οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει αυτές τις υψηλές απαιτήσεις για τη μουσική τους.

Εξαιρώ το πρώτο (Art of Almost) και το τελευταίο (Οne Sunday Morning) κομμάτι. Τα ακούς αυτά τα δυο και καταλαβαίνεις αμέσως πόσο μεγάλη μπάντα είναι. Αλλά δυστυχώς στο The Whole Love αντι για το Art of Almost μας προέκυψε το Almost an Art.

A Slowly Night Call

2011-10-05T02:31:00.000-07:00

A Slowly Night Call by Focanegra on Mixcloud

Night Call List
1. Alex / Low Sea
2. Hands in the Dark / Chromatics

3. Poem For A Nuclear Romance / Anne Clark

4. Instrumental / Balacade

5. A Real Hero (feat. Electric Youth) / College

6. Cuckoo / Still Corners

7. Transdance / Nightmoves

8. The Messenger (Original Tempo GW Ruff Re-Edit) / OMD vs Greg Wilson

9. Looking for Love / Maethelvin

10. Beautiful Object / Glass Candy

11. Don't Call / Desire

12. Rad Racer (Live in San Francisco) / Work Drugs

13. Rolling in the Deep (Adele Cover) / Work Drugs

14. I Don't Want To Sing These Songs Anymore! / My Wet Calvin

15. Nightcall / Kavinsky

Kurt Vile CDRs #2: 9 Home Recordings (2004)

2011-09-24T07:56:00.000-07:00

Σεμνά και ταπεινά (μπρρρρ...). Αξίζει να προσέξει κανείς πώς ξεκίνησαν τα Freeway In Mind και Blackberry σε αυτές τις σπιτικές ηχογραφήσεις και πώς κατέληξαν ως Freeway στο Constant Hitmaker το 2008 και Blackberry Song στο Childish Prodigy το 2009 αντίστοιχα.

Girls - Father, Son, Holy Ghost (2011)

2011-09-21T03:31:00.000-07:00

Μα καλά δεν υποτίθεται πως το indie-rock σνομπάρει το κλασικό 70’s rock; Δεν κράζουν τα χιπστεράκια ανηλεώς στο twitter συγκροτήματα όπως οι Deep Purple (χωρίς ποτέ να τα έχουν στα αλήθεια ακούσει); Τότε, τι είναι τούτη η φανταστική κομματάρα: με τις τριπλές και τετραπλές κιθάρες, το ατσάλινο riff, το έξαλλο σόλο, τον επίλογο με τα φλάουτα;

Ναι, ο καινούριος δίσκος των Girls είναι. Διατηρώντας τον ήχο που τους έχει ήδη καθιερώσει – εμπορικά και καλλιτεχνικά – αναμετρώνται με μουσικές νόρμες που μοιάζουν εδώ και δεκαετίες εξαντλημένες. Το αποτέλεσμα είναι μοναδικό: ας ακούσει κανείς το Vomit (βγαλμένο λες απ’ ευθείας από το Dark Side of the Moon), το Forgiveness, το Love Like a River. Τίποτα που δεν έχουμε ξανακούσει, αλλά δοσμένο με αγνό συναίσθημα, με τόλμη, με την τόλμη του αγνού συναισθήματος.

Και όπου υπάρχει ταλέντο και τόλμη (ή μήπως αυτά τα δύο πάνε πακέτο;) υπάρχει πάντα και όμορφη μουσική...(εμένα πάντως το Die μου θύμισε Budgie, αλλά για αυτούς κάποια άλλη φορά).

Enzian

The Clientele – Suburban Light (2000)

2011-09-20T14:23:00.000-07:00

Από την υπογραφή του (ηγεμονικού) συμβολαίου μου με τον όμιλο Focanegra περίμενα την πρώτη φθινοπωρινή βροχή για να ποστάρω αυτόν τον πολυαγαπημένο δίσκο από ένα πραγματικά σπουδαίο συγκρότημα. Είναι Άγγλοι, αλλά άρεσαν περισσότερο στην Αμερική. Είναι lo-fi, είναι pop, 60's nostalgia, είναι ό,τι θέλετε. Σε έναν δίκαιο κόσμο (δεν είναι) οι δίσκοι των Clientele θα παίζονταν στο μετρό και θα μοιράζονταν στα σχολεία ή έστω από τις εφημερίδες (dream on). Τέλος πάντων, το Suburban Light είναι η πρώτη μακράς διαρκείας κυκλοφορία τους και συγκεντρώνει παλιότερες, δυσεύρετες δουλειές τους. Στη συνέχεια «καθάρισαν» λίγο τον ήχο τους, ασχολήθηκαν και με άλλα πράγματα (π.χ. τους Amor de Dias), αλλά παρέμειναν εξαιρετικοί. Μια γλυκιά μελαγχολία (όχι κατάθλιψη) που είναι ό,τι πρέπει για σούρουπο ή βράδυ, με βροχή ή έστω συννεφιά. Άντε, πάρτε και το Saturday από το “A Fading Summer” EP, επίσης του 2000.

ipchrist

Evangelista – Animal Tongue (Constellation Records, 2011)

2011-09-17T13:05:00.000-07:00

Όχι δεν πρόκειται για την Linda (you wish…). Η Carla Bozulich ηχογραφεί με το συγκρότημά της στην Constellation (όπως και οι Godspeed, Silver Mt. Zion, Do Make Say Think, Land of Kush, Vic Chesnutt και, πλέον, και οι Tindersticks) και αυτό από μόνο του είναι ή θα έπρεπε να είναι εγγύηση. Αυτός είναι ο τέταρτος δίσκος της και είναι ένας δίσκος με πολύ μεγάλη συναισθηματική ένταση (στη μουσική, τη φωνή, τους στίχους), εξαιρετικές ενορχηστρώσεις και μια ατμόσφαιρα που γίνεται ορισμένες φορές δυσ-οίωνη (“Black Jesus”) έως και δυσ-άρεστη (“Die Alone”). Μουσική για συγκεκριμένες ώρες και ανθρώπους ίσως, σίγουρα όμως μουσική σημαντική και σημαίνουσα όμως που αξίζει να ακουστεί.

http://youtu.be/DtWlnwZqNnc

Green Grass

2011-09-12T12:54:00.000-07:00

Κάθε φορά που ακούω Τομ Γουέϊτς ψάχνω ν’ανάψω ενα τσιγάρο. Μπορεί να μην είμαι συστηματικός καπνιστής, αλλά με το που ακούω την βραχνάδα της φωνής του, θέλω να γεμίσει το βλέμμα μου με καπνό.

Με πιάνω να υποδύομαι χαρακτήρα από βιβλίο του Μπουκόφσκι και μεταφέρομαι τηλεπαθητικά σε εκείνο το μπαράκι που το δείχνει ακόμα και ο Κολοκοτρώνης, ανεβασμένος πάνω στο άλογο του με προτεταμένο το χέρι δείχνοντας μια στοά απέναντι...

Δεν μπορώ να διαλέξω με σιγουριά ποιο είναι το αγαπημένο μου κομμάτι από τον Τομ Γουέϊτς, αλλά σε όποιο τραγούδι του έχει παίξει κιθάρα ο Μαρκ Ρίμποτ το επίπεδο ανεβαίνει έναν όροφο.

Υ.Γ Η Cibelle με αυτή την διασκευή αλλά και με το υπέροχο βίντεο κλίπ, έκανε το κομμάτι δικό της.

Υ.Γ 2 Κάποτε μου είχαν πει: "Ποτέ μην αφήσεις γυναίκα που γουστάρει Τομ Γουέϊτς".

Τσιγαράκι;

Kurt Vile CDRs #1 - 3 new hits (2005)

2011-09-06T12:57:00.000-07:00

Kurt Vile CDRs #1: 3 new hits (2005)

Ο Kurt Vile ήταν για πολλούς (τρόπος του λέγειν: για μένα και τους φίλους μου σίγουρα) από τις απολαύσεις του φετινού Primavera. Δεν το λες έκπληξη, γιατί οι δίσκοι του ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ καλοί, σίγουρα όμως ήταν επιβεβαίωση. Όταν βλέπεις και πόσο νέος (και baby-face) είναι, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι έχει τόσο μέλλον μπροστά του.

Η έκπληξη, λοιπόν, είναι ότι έχει και τόσο παρελθόν πίσω του. Μέσα από τη Βαβυλώνα του ebayήρθαν στα χέρια μου μερικά σπιτικά και με συγκινητικό τρόπο χειροποίητα (και κατά τα φαινόμενα αρκετά σπάνια) CDR του νεαρού κ. Vile από το 2004 – 2006 (στο δημοτικό ήταν;). Θα προσπαθήσω να τα ανεβάσω στις επόμενες εβδομάδες. Στα δικά μου αυτιά, τουλάχιστον, το ταλέντο του φαίνεται και με το παραπάνω.

Enjoy!

ipchrist

Mr.Z Guest Mixtape

2011-08-12T15:47:00.000-07:00

Mr.Z Mixtape For Focanegra by Focanegra on Mixcloud

Άρρωστος βεσπάκιας, κιμπάρης blogger, πάντα στολισμένος με κάτι από Fred Perry και με αρκετό μελάνι στα χέρια του, ο Mr.Z aka Ζώης Χαλκιόπουλος είναι από τα σταθερά δυνατά χαρτιά της Αθηναϊκής νύχτας. Πάντα στα κομμάτια που διαλέγει να μου δώσει, υπάρχει μια νότα παιδικού ρομαντισμού, η οποία όμως δεν θα σε ξάφνιαζε αν τον είχες γνωρίσει προσωπικά. Πότε δεν κολλάει σε συγκεκριμένα είδη μουσικής και αυτό θα το καταλάβεις ακούγοντας αυτό το μιξτεϊπ.

Εδώ είσαι

Everybody Loves Steve Wynn: Suspects – It’s Up To You / Talking Loud 7” (1979)

2011-08-10T01:04:00.000-07:00

Οι Suspects είναι το πρώτο συγκρότημα στο οποίο έπαιξαν μαζί ο Steve Wynn και η Kendra Smith, πριν φτιάξουν τους (σαφώς πιο γνωστούς) πολυαγαπημένους Dream Syndicate. Κυκλοφόρησαν μόνο (ιδιωτικά και όχι σε εταιρεία) αυτό το αρκετά σπάνιο δισκάκι στα τέλη του 1979 με δύο συνθέσεις του Steve και την Kendra στα φωνητικά και ήχο σχετικά πιο κοντινό σε ό,τι συνέβαινε τότε (λέγε με punk). Για όποιον ενδιαφέρει η γενεαλογία, η Kendra, μεταξύ άλλων, συνέχισε στους Opal (πριν έρθει η Hope Sandoval), ενώ στους Suspects έπαιζαν και οι Russ Tolman και Gavin Blair που μετά έφτιαξαν τους True West. Για να μην σας χάσουμε από πελάτες, μαζί με το 7ιντσο προσφέρουμε μόνο για σήμερα και μια live διασκευή των Suspects στους Velvets, πολύ πιο κοντά στον ήχο των Syndicates, με την Kendra να τραγουδά το Al Tomorrow’s Parties στα γερμανικά (κάτι σαν τα αγγλικά της Nico ένα πράγμα)...

Εδώ είσαι!

Focanegra Mixtape by FreakAstaire

2011-08-03T01:38:00.000-07:00

FreakAstaire by Focanegra on Mixcloud

Aquarius Heaven

2011-07-26T04:26:00.000-07:00

Η προσδοκία:

Ακούς αυτό και φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε καμία έπαυλη καπνίζοντας μια "πουράκλα" και επιπλέοντας πάνω σ'ένα φουσκωτό φοίνικα μέσα σε μια ολυμπιακών προδιαγραφών πισίνα, την στιγμή που ο γείτονας σου Χιού θα σου έχει παραχωρήσει όλα τα φρέσκα (βουτηγμένα στο baby oil) κουνελάκια του.

Η πραγματικότητα:

Οι Damian και Clement από τους dOP μετά από μια επιτυχημένη συνεργασία στο "Before You Go" (το ακούσαμε στο Watergate 06) με τον Aquarius Heaven, τον βουτάνε από το χέρι και τον προσθέτουν στην χρυσή λίστα καλλιτεχνών (Nicolas Jaar, Dj Koze, Robag Wruhme κ.α) της Circus Company και κυκλοφορούν μια από τις καλύτερες νέες κυκλοφορίες του label.

Aquarius Heaven - Universe

Karl Hector & The Malcouns

2011-07-18T01:07:00.000-07:00

Karl Hector & The Malcouns – Tamanrasset 12” EP (Now Again, 2011)

Για όποιον (όπως εγώ) λατρεύει τους Whitefield Brothers, η συμμετοχή του Jay Whitefield (ως Karl Hector) στους Karl Hector & the Malcouns αποτελεί εγγύηση. Μετά το εξαιρετικό Sahara Swing του 2008, ξεκινά φέτος με το πολύ καλό Tamanrasset μια σειρά από EP που θα κυκλοφορήσουν σε περιορισμένα (1.000 νομίζω) αντίτυπα το καθένα, μόνο σε βινύλιο, εν αναμονή του δεύτερου LP τους.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς που πατάνε γερά στη jazz και τη funk, αφομοιώνουν ήχους από Αιθιοπία, Μαρόκο και Δυτική Αφρική, μαζί με kraut / ψυχεδελικά ακούσματα και δημιουργούν ένα εθιστικό μίγμα. Στα συν της συγκεκριμένης κυκλοφορίας και το πολύ όμορφο ανάγλυφο εξώφυλλο. Όποιος προλάβει!

http://nowagainrecords.com/up/GirmasLament.mp3

Karl Hector & The Malcouns / Girmas Lament (2011)

Blast From The Past #1: Tuff Monks – After The Fireworks 7'' (1982)

2011-07-05T02:10:00.000-07:00

Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να τιμήσουμε την πολλοστή εμφάνιση του κ. Cave στα μέρη μας (αυτή τη φορά με τους Grinderman). Το 1982, οι Birthday Party συνάντησαν κατά τύχη τους συμπατριώτες τους Go-Betweens στο στούντιο στη Μελβούρνη και από το δίωρο τζαμάρισμά τους προέκυψε αυτό το σπάνιο και πολύ συμπαθητικό 7ιντσο, το οποίο κυκλοφόρησε στο όνομα “Tuff Monks”.

Σημείωση: Το link προέρχεται από το εξαιρετικό site “That Striped Sunlight Sound”, ενώ υπάρχει λήμμα για τους Tuff Monks και στην Wikipedia.

Tuff Monks - After The Fireworks

Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις

2011-07-01T01:00:00.000-07:00

(Και) το 2011 είναι μέχρι στιγμής μια χρονιά των γυναικών στη μουσική: Μαζί με τις πιο προφανείς PJ Harvey (μάλλον έβγαλε τον καλύτερό της δίσκο), Anna Calvi, Lykke Li κλπ. υπάρχουν, ενδεικτικά, και οι πιο υπόγειες Grouper, Maria Minerva και Ela Orleans και, εν προκειμένω, η Chelsea Wolfe. Πρόκειται για μια νεαρή Καλιφορνέζα που αγαπά τους σκοτεινούς ήχους και στίχους και θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο τον δεύτερο δίσκο της, «Αποκάλυψις» μετά τον περσινό πολύ καλό “The Grime and the Glow”. Ο όρος “apocalyptic folk” που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τη μουσική της είναι μάλλον υπερβολικός και δεν σημαίνει και πολλά, σε κάθε περίπτωση όμως ο ήχος της έχει στοιχεία dark wave (σίγουρα έχει ακούσει Siouxsie), doom και blues και είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτές τις πολύ ευχάριστες εποχές.

Chelsea Wolfe-Demons

Focanegra Mixtape by Vags

2011-06-28T13:11:00.001-07:00

Focanegra Mixtape by Vags by Focanegra on Mixcloud

Βάζω ν'ακούσω το μίξτεϊπ του Vags από το γνωστό -πλέον- μπλογκ plaidmusic, προσπαθώντας να κάνω μια τύπου εισαγωγή στο τι πρόκειται ν' ακούσεις κατεβάζοντάς το, αλλά τελικά προτιμώ να γράψω μερικά λόγια για τον ίδιο.

Τον Vags τον γνωρίζω περίπου μια δεκαετία και είναι ένας από τους μουσικούς γκουρού μου. Είναι από τους τύπους που μόλις τον ρωτήσεις "τι κομμάτι είναι αυτό;" ,θα σου απαντήσει με την μια και με την δεύτερη θα σου πει "θες να στο γράψω;" Κάποια φάση του είχα ζητήσει να μου δώσει κανένα φρέσκο κομμάτι για την εκπομπή και εκείνος μου έδωσε ολόκληρη την τσάντα με τα cds του που μόλις είχε παίξει το προηγούμενο βράδυ..!!

Vags-No-Mix / Focanegra Mix Tape

Nigeria 70 Sweet Times

2011-06-21T03:41:00.000-07:00

Μερικές πόλεις, σε συγκεκριμένες εποχές έχουν δημιουργήσει τον δικό τους μύθο στη μουσική. Ανάμεσα στο Bristol και το Seattle και τα πιο προφανή (Λονδίνο, Νέα Υόρκη), το Lagos της Νιγηρίας στη δεκαετία του 70 διεκδικεί τη δική του θέση. Τα τελευταία 10 χρόνια μια σειρά από εξαιρετικές συλλογές, κυρίως στη Soundway, Analog Africa και την Strut (αλλά και στις Now Again, Honest Jon’s κλπ κλπ) έχουν αρχίσει να μας δείχνουν τι συνέβαινε τότε στη Νιγηρία και τη Δυτική Αφρική γενικότερα: Πέρα από τον αξεπέραστο Fela και το afrobeat, δεκάδες συγκροτήματα επεξεργάζονταν γόνιμα επιρροές από latin, soul, jazz, rock και ψυχεδέλεια, πάντοτε σε συνδυασμό με τους τοπικούς ρυθμούς, για να δημιουργήσουν έναν χαρακτηριστικά δικό τους ήχο, ο οποίος δεν μπορεί παρά να σε παρασύρει.
Η τρίτη κατά σειρά συλλογή Nigeria 70 της Strut επιβεβαιώνει τον κανόνα και συνεχίζει το σερί με άριστη highlife και juju από σπουδαίους μουσικούς, πέραν του προφανούς Chief Ebenezer Obey. Επενδύστε άφοβα, για πολλοστή φορά.

Unity Of Africa - Eji Oyewole

Marc Ribot

2011-06-08T03:06:00.000-07:00

Έχοντας συνεργαστεί κατα καιρούς με τους Tom Waits, Caetano Veloso, Elvis Costello μέχρι και τους Black Keys, ο Marc Ribot εδω παρέα με τους Los Cubanos Postizos μας βάζουν σε ήχους που θα μπορούσαν να έχουν βγεί από ταινία του Jarmush.

Άκουσε αυτό και βύθισε τα πόδια στην άμμο, μέχρι να νιώσεις την πρώτη υγρασία της αλμύρας. Μετά βάλε το καπελάκι τύπου "παναμά" και τράβα μια γερή ρουφηξιά από το κοκτεϊλ σου, με προσοχή για να μη σε χτυπήσει το ομπρελάκι-ντεκόρ.

Marc Ribot Y Los Cubanos Postizos - Aurora En Piekin

Mophono

2011-02-23T03:04:00.000-08:00

Mophono is releasing his debut album "Cut Form Crunch" on his own CB Records

Mophono- Cut From Crunch (Feat. Flying Lotus)

via rcrdlbl.com

On My Mind

2011-01-13T05:56:00.000-08:00

"My friends I don't hear what they say,
and my heart is a million miles away,
and I don't know whether to laugh or cry,
but I know I kissed my heart good bye"

Tracey Thorn-Ben Watt/On My Mind

Getaway list 2010

2010-12-28T02:06:00.001-08:00

Best Albums 2010

1. Four Tet / There Is Love In You (Domino Records)
2. dOP / Greatest Hits (Circus Company)
3. Twin Shadow / Forget (4AD)
4. Bonobo / Black Sands (Ninja Tune)
5. The Walkmen / Lisbon (Bell Union)
6. Gonjasufi / A Sufi And The Killer
7. Black Keys / Brothers
8. Villa Nah / Origin (Keys Of Life)
9. Tame Impala / Innerspeaker (Modular Recordings)
10. Wild Nothing / Gemini (Captured Tracks)

Best Singles 2010

1. James Blake/ Limit To Your Love (Atlas)
2. Nicolas Jaar / Time For Us (Wolf & Lamb)
3. Ben Watt, Stimming, Julia Biel / Bright Star (Buzzin' Fly)
4. Jonathan Jeremiah / See (It doesn't Bother Me) (Universal Island Rec.)
5. Iamamiwhoami / Y (Unknown)
6. Agoria / Grande Torino-For One Hour (INFINE)
7. Woolfy / Looking Glass (DFA)
8. The XX / VCR (Four Tet Remix) (Young Turks)
9. Jan Turkenburg / In My Spaceship (Sister Phunk)
10. FABER, Roland Sebastian / Gropiusstadt (Aube)

Ian Dury

2010-09-15T08:18:00.000-07:00

Easy way to start your f$%& day.. "Wake Up And Make Love To Me"

Long Time No See..

2010-08-30T14:52:00.001-07:00

Focanegra Strikes Back by Focanegra

Long time no see..

Fred Astaire vs Juno Chart

2010-03-23T02:37:00.000-07:00

What the F%#$ ?

2010-03-18T13:49:00.000-07:00

Hard Ton inspired from the classic Grace Jone's cover art- album!

.... and I drink so much lately ?

The Style Council

2010-03-10T06:13:00.000-08:00

The Style Council - Have You Ever Had It Blue?

2010-03-08T05:39:00.000-08:00

Mr. Z
Plan59
Eclectic Guitars

Την Παρασκευή 12 Μαρτίου η δημιουργική ομάδα του Bios υποδέχεται για πρώτη φορά μετά την εμφάνιση του στο 1ο Silent Sound Show, τον Mr. Z. O δαιμόνιος blogger καλεί τους φίλους του Plan59 και Eclectic Guitars και όλοι μαζί φέρνουν στο Bios την 60s και 70s αισθητική τους από όλο τον κόσμο, μιξάροντας deep funk, garage, library, hammond beat, modal jazz, psychedelic, afro, shake, boogalloo κ.α.

10 Χρόνια Rock & Roll Circus!

2010-02-23T02:41:00.000-08:00

Το Rock & Roll Circus γιορτάζει τα 10 γενέθλιά του με το ετήσιο Super Dynamic Sale. Το πρώτο Παρασκευοσάββατο του Μαρτίου, στις 5 και 6 Μαρτίου, όλα τα καινούρια και όλα τα μεταχειρισμένα (βινύλια και cd) θα έχουν έκπτωση 30% και 50%, αντίστοιχα! Και όχι μόνο αυτό! Δεκάδες cd και δίσκοι θα σας περιμένουν σε τιμές μεταξύ ενός και τριών ευρώ, για να γιορτάσετε μαζί μας την πρώτη μας δεκαετία με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα πρακτική που φέτος θα διεξαχθεί για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Όσοι λοιπόν επιθυμούν μια αυθεντική βινυλιακή κόπια της Impulse, ένα afro διαμάντι, μια limited library επανέκδοση, ένα privateψυχεδελικό αριστούργημα ή ένα ολοκαίνουριο box set, ιδού η ευκαιρία. Πλήρως επανδρωμένοι σας περιμένουμε για να σας κάνουμε εμείς το δώρο γενεθλίων μας!

10 Χρόνια Rock & Roll Circus!

Σβήνουμε κεράκια στις 5 και 6 Μαρτίου με το ετήσιο Super Dynamic Sale!

Rock & Roll Circus

Σίνα 21

210-3620144

FCNG presents: Swinging Back2Back

2010-02-16T22:39:00.000-08:00

Time for swinging it back2back:
Club des Belugas vs Smerins Anti-Social Club
Passing on the screen vs Alibi
Catch the brass vibe!

Worldwide Awards 2010 London

2010-02-08T03:12:00.000-08:00

A brilliant night at Islington with GP , his fans and the usual suspects line up:Mulatu, Lee Fields, Andreya Triana accompanied by Fink and Bonobo, El Michels Affair, Floating Points, d.o.p, Theophilus, Nailah and others, plus the sounds of djs including Lefto, darkstar and Gilles himself! Missed the Floating Points ensemble who kicked off the live shows (doors opened at 7) but I was there for Lady Drey who opened with the "keeper" and finished with "lost where I belong", the first single from her debut album. Simply mesmerizing...
Then awards and award winners, among them Mulatu (shame he didnt play), Robert Glasper and Sam Shepherd (aka Floating Points).
Robert Glasper (super cool) followed on stage and then the energy bomb called Theophilus London! Top moment for me was, however, what came next.... ta-dah: the mighty Lee Fields with el Michels Affair and the Expressions. Money is king, Ladies, Honey Dove...so tight, so strong, so emotional.
Dubstep orgy for the end, not my cup of tea :) Anyone stayed until 4? Thank u gp, see u all in Sete in July...

Athens Video Art Festival

2010-02-02T06:19:00.000-08:00

Με αφορμή τις δηλώσεις συμμετοχών, οι οποίες ολοκληρώνονται στις 15 Φεβρουαρίου 2010 αλλά και την επίσημη διοργάνωση του 7 – 9 Μαΐου 2010, το Athens Video Art Festival 2010 θα κάνει μια σειρά από events, στον πολυχώρο SIX D.O.G.S. στην οδό Αβραμιώτου στο Μοναστηράκι, ξεκινώντας την πέμπτη 4 Φεβρουαρίου και για κάθε δεύτερη πέμπτη του μήνα μέχρι και την πέμπτη 29 Απριλίου, με στόχο την συνεχή και άμεση επαφή του κοινού και των καλλιτεχνών με το γεγονός.

Αυτή την Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου, στα decks θα βρίσκεται ο παραγωγός του Best 92. 6, Γιώργος Καμπούρης σε ένα deeply soulful house set!

Due to the Call of Entries, which ends on February the 15^th of 2010, Athens Video Art Festival 2010 plans to held a series of special events at SIX D.O.G.S, beginning on Thursday the 4^th of February and every second Thursday of each month until April the 29^th in order to link people with the festival!

This Thursday, radio producer George Kampouris gonna spin some nuggets for a deeply soulful house set!

ORS (Orlando Riva Sound)

2010-01-19T07:25:00.000-08:00

F@ck I love this tune so much!!!!!!!!!!

ORS (Orlando Riva Sound) - Body To Body Boogie

The Coasters

2010-01-07T03:30:00.000-08:00

No Comments..

Spot On!

The Coasters - Down In Mexico

Steely Dan

2010-01-05T02:22:00.000-08:00

Steely Dan is another 70's band. Rolling Stone magazine has called them "the perfect musical antiheroes for the Seventies". Only a fool would say that is taken from the album called "Can't Buy A Thrill" (1972).

Spot On!

Steely Dan - Only A Fool Would Say That

X-mas Treat

2009-12-21T02:41:00.000-08:00

Super X-mas treat: two disc set with 26 old and new, original and remixed, reworked, reinterpreted jazz tracks by the great Nicola Conte.
Classy jazz and bossa nova! You've got to listen from beginning to end, such a nice flow and so hard to pick just 4 of them, but here they are...

Spot On!

1. Mark Murphy-Stolen Moments (midnight mood reworks)

2. The Five Corners Quintet-Three Corners (for friends and relatives version)

3. Luisito Quintero-Our love

4. Nicola Conte Jazz Combo-Black Is The Graceful Veil

The Smiths

2009-12-14T14:50:00.000-08:00

Good times for a change
See, the luck I've had
Can make a good man
Turn bad

So please please please
Let me, let me, let me
Let me get what I want
This time

Haven't had a dream in a long time
See, the life I've had
Can make a good man bad

So for once in my life
Let me get what I want
Lord knows, it would be the first time
Lord knows, it would be the first time

Spot On!

The Smiths- Please, Please, Please, Let Me Get What I Want

Stray - Get on up album sampler by strayproduktion

2009-12-11T01:42:00.001-08:00

Stray - Get on up album sampler by strayproduktion

This is what Stray's next album gonna sound like. Will be released on Soularp Records in February and features 7: even Thirty, Eric L, Hanna Olsson, Vertual Vertigo among others..

Warpaint

2009-12-09T02:08:00.000-08:00

* There are moments that you feel alone

* There are moments that you want to be alone

* There are moments that you say " where are everybody" ?

* There are times that you find a new song and your day starts to have more colors than the last one… This is one of these days..

No they are not Coco Rosie or Au Revoir Simone, Warpaint are these ladies with a rhythmic feel and style all their own..

Spot On!

Warpaint - Billie Holiday

Focanegra Mixtape 2 by El Jeffe

2009-11-29T11:45:00.000-08:00

So, this is the 2nd Focanegra Mix Tape!

This time El Jeffe from Creamy Meat takes control with his fantasy selection, and we are sure that he will warm up your living area!

Playlist

Jens Lekman - A Little Lost

Dan Mass - Sunday Drinking

Meanderthals - 1-800-288-Slam

Rocha - Hands Of Love (Gatto Fritto Mix)

Wendy & Lisa - Honeymoon Express

Topper Hedon - Du Cane Road

Linus Loves - Skagg

Crazy P - Lie Lost (Faulton Mix)

Future Perfect - Parmesan Helmet

I Level - In The River

Spot On!

Focanegra Mixtape No 2 (El Jeffe Loves Focanegra)

Tindersticks

2009-11-28T14:03:00.000-08:00

After finished their fifth soundtrack for a film, White Material, Tindersticks announce their 8th studio album, "Falling Down A Mountain", will be released in Europe on 25 January with a North American release following on 16 February.

Spot On!

Tindersticks - Black Smoke (Right Click, Download File)

Kim Sun

2009-11-24T00:24:00.000-08:00

He is often referred to as the Korean Elvis. A fierce guitarist and popular producer by the name of Shin Jung Hyun wrote this beautiful, melancholic song in the end of the 60s. From Stones Throw's lessons in global psych funk (and not funky psychedelia). Lower the lights now please for the man who must leave...

Spot On!

Kim Sun- The Man Who Must Leave

The Modern Lovers

2009-11-22T02:05:00.000-08:00

" Some people try to pick up girls
And they get called an asshole
This never happened to Pablo Picasso
He could walk down your street
And girls could not resist his stare and so
Pablo Picasso was never called..."

Spot On!

The Modern Lovers - Pablo Picasso

Julien Dyne

2009-11-16T03:31:00.000-08:00

Beats and bleeps and soulful vocals all the way from New Zealand: Julien Dyne just dropped his debut solo album on bbe and this tune featuring vocals by Parks is simply addictive...

Spot on!

Julien Dyne - Fallin' Down Feat. Parks

Elvis Presley

2009-11-13T06:05:00.000-08:00

Written by Bill Trader in 1952 and first performed by Hank Snow who peaked at number four on the country charts early 1953.

A recording by Elvis Presley was even a bigger hit, reaching number one in the UK and number two in the USA (1959)....

"Now and then there's a fool such I "....Wohhhh Elvis!!!!

Spot On!

Elvis Presley - A Fool Such As I

Soul Shaker Vol. 6

2009-11-10T09:01:00.000-08:00

Oh, I get a kick out of RecordKicks!
I’m a big fan of dj Nick Recordkicks and have been checking on his label in Milan since day one.

In the words of Craig Charles: "RK is like a great wine, it gets better and better with every passing year. If you are wondering why there has been a renewed interest in soul & funk over the past few years then RK has to take some of the credit!"

I think the man has great taste when it comes to contemporary soul/funk/grooves/dancefloor jazz with a distinctive old-style feel and his “Let’s boogaloo” and “Soul Shaker” series have accounted for many hours of shameless, uncontrolled dancing frenzy (not just for me, obviously…).

So, there it is! The sixth installment in the “Soul Shaker” series has just been released! And it’s good, good thing. Get a taste from these three really big tracks until you get your hands on the real thing.

Spot On!

Gizelle Smith-June

Link Quartet-Purple Haze

Hi-Fly Orchestra-Roda de Samba

Dj Vadim Vs Paul McCartney & Wings

2009-11-09T01:13:00.000-08:00

…your revolution will not happen between these thighs

your revolution will not be killing me softly, with Fugees

your revolution will not make you feel bombastic and really fantastic
your revolution makes me wonder, where could we go
if we could drop the empty pursuit of props and ego
we'd revolt back to our Roots, use a little Common Sense
on a quest to make love De La Soul, no pretense
because the real revolution, that's right I said the real revolution

you know I'm talking about the revolution
when it comes, it's gonna be real..

Brainy lyrics, uplifting rhythm and a powerful voice…

Spot On!

Dj Vadim feat. Sarah Jones - Your Revolution

It comes from the early 70's but it’s still irreplaceable. And will always activate your sentimental wheel if you let it roll in to you…

Spot On!

Paul McCartney & Wings - Let Me Roll It

Can

2009-11-06T08:58:00.000-08:00

You'll gonna lose your head with this one..

Spot On!

Can- Sunday Jam

Natural Self

2009-11-04T01:59:00.000-08:00

Natural Self (aka Nathaniel Pearn aka Keno-1 aka half part of Tru Thoughts' Broken Keys) knows the art of vibration pretty well. He's back with cooler, more future-looking electronica sounds infused with subtle melodies. "Midnight sun" co-written and sung by Elodie Rama and "Even planets get lonely" (what a title) are my favorite moments of the recently released "my heart beats like a drum" lp on tru thoughts.
Some sophisticated simplicity...

Spot On!

Natural Self - Even Planets Get Lonely (buy)

Natural Self Ft. Elodie Rama - Midnight Sun (buy)

The Friends Of Distinction

2009-11-02T04:01:00.000-08:00

"And I Love Her" is a song composed by John Lennon , Paul McCartney and recorded by the Beatles on their third album A Hard Day's Night (1969). After a while The Friends Of Distinction covered this song and gave a slow-burning downtempo soul taste!

Spot On!

The Friends Of Distinction - And I Love Him

Uptown Funk Empire

2009-10-28T14:45:00.000-07:00

Super powerful sunshiny disco-jazz cover of Pharoah Sanders' classic masterpiece "You've got to have freedom" by the Uptown Funk Empire, Bruno Hovart's (Metropolitan Jazz Affair, the Dynamics) latest project.
You've got to have it!

Spot On!

Uptown Funk Empire - You've Got To Have

Late Nite Tuff Guy

2009-10-26T17:13:00.000-07:00

Repeat and repeat and repeat....all day!!!

Spot On!

Late Nite Tuff Guy - Eurotrac (Original Mix)

Buy Here: Juno

Focanegra Mixtape 1 by Dj Vags

2009-10-25T08:24:00.000-07:00

Welcome to Focanegra's mix tape series!

In this mix-tape Dj Vags from Plaidmusic spins some records from early 90's to future classic tracks. From Marvin Gaye and David Bowie to Fleetwood Mac and Frankie Knuckles.. You only have to take a quick look to his playlist and you'll understand everything!!!

Spot On!

Focanegra Mix-Tape 1 by Dj Vags (Plaidmusic)

Favorite Flava

2009-10-20T06:57:00.000-07:00

Ok, we are happy that we can re-post this Monster track, and this time with the permission from Favorite Flava especially for the Focanegra's music lovers.. Love & support the music u like..

Favorite Flavas work is groundbreaking, blending influences like Miles Davis, Detroit hip hop and the Nordic folk/jazz music tradition. Favorite Flava consists of two individuals: Erik L (Erik Lidén), producer and multi-instrumentalist, also involved in projects with artists like Frank n Dank, Kissey Asplund and Cerebral Vortex to name a few. Stray (Mattias Axelsson), drummer, producer and singer, has recently released his critically acclaimed album Here To Stray along with a 12” and 7” single. Erik L and Stray have received support from Gilles Peterson, Benji B, Mad Mats, Jazzy Jeff, Jay Scarlett and Dj Jamad to name a few. So if youre ready to challenge your perspective on the arts and music check out Favorite Flava. They will raise the hair on your skin..

Spot On!

Favorite Flava - Different Phase

Buy Album: Juno

Vinyl Strikes Back

2009-10-19T00:54:00.000-07:00

The Vinyl Factory Manufacture from thevinylfactory on Vimeo.

Nothing is better than a vinyl. It is small piece of art, it sounds different, it is more classic, we love the big artworks and of course you give a big respect when you go to a gig and see the dj spinning vinyl records! Vinyl Factory Manufacturing (Ex Portal Space Records) has established itself as a leading manufacturer of quality record pressings. The BBC has featured the Vinyl Factory Manufacturing (link 1), (link 2)

Kongas

2009-10-16T04:11:00.000-07:00

Formed in France in the early '70s, the Kongas boasted several members that would change the face of disco music, among them Don Ray and Cerrone. Tattoo Woman is from the group's second album called Africanism.

Spot On!

Kongas - Tattoo Woman

Lucinda Slim

2009-10-13T05:49:00.000-07:00

If you’ve ever been to a Friday deep funk night at Madame Jojo’s in Soho, you may have seen her spinning some dynamite vinyls along with Keb Darge and Andy Smith. More than a hot dj girl, Lucinda Slim (aka Nia Saw) has also been a vocalist at Zap Mama and a collaborator of the Haggis Horns and the Dap Kings. “All This Time”, her first solo recording on MPM, is a haunting old school soul tune produced by Belgian producer Krewcial and played by The Lone Stars. New tracks will soon follow...

p.s Watch the girl wake up in her LDN apartment to find a box of vinyls delivered to her door…

Spot ON!

Lucinda Slim & The Lone Stars - All This Time

Circlesquare

2009-10-07T12:40:00.000-07:00

Video directed by Bienvenido Cruz

Circlesquare’s new album is exactly what it says. Songs about dancing and drugs. He perfectly combines rock elements with minimalist electronica and meaningful lyrics with a deep clear voice that sometimes sounds like whispering. His new album from our favorite !K7 records is one of the best in 2009 and the single Dancers one of the highlights.

“Where the world is a better place, it’s a better place

Now that everybody started to dance

now we are all dancers..”

Spot On!

Circlesquare - Dancers

A Mountain Of One

2009-09-22T22:59:00.000-07:00

You're gonna love it!!

Spot On!

A Mountain Of One - Bones ( Way Of The Ancients Remix)

Shuggie Otis

2009-09-21T02:01:00.000-07:00

Strawberry Letter 23 is a song written by Shuggie Otis, but I' sure that most of you know the version done by The Brothers Johnson when it was used in Quentin's Tarantino film Jackie Brown. Otis wrote this song for a girlfriend who used strawberry-scented paper when she wrote letters to him..how romantic : P

Spot On!

Shuggie Otis - Strawberry Letter 23